من باتمام حنجره هاداد میکشم                  ازپشت حلق پنجره ها داد میکشم

جانم به لب رسیده ولب وانمیکنی               آن فرصتی که گم شده پیدانمیکنی

پیشت ز پامی افتم وبیمارمیشوم               برگردن شکسته خود بار میشوم

عیب مرا مجوی که برعکس روزگار               ظاهراگرشوم به خداتار میشوم

برساغرلبان تو چشمم خمار ماند                من التماس اگرنکنم خار میشوم

آواز جرعه ای زلبانت نمی دهد                   لب وانکرده بوسه امانت نمی دهد

بامعرفت مرام توعاشق کشی نبود             مارا به جزشکار غمت دلخوشی نبود

بامعرفت شکار دلم کرده ای ببین               باخنجرت چکاردلم کرده ای ببین

بامعرفت چگونه ازاین گوشه دل کنم؟          من درشمال شهر هوای توساکنم

من بارغم به شانه کشیدم ولی تونه          آتش شدم زبانه کشیدم ولی تونه

جایی که گوشها همه کرزاده میشوند         فریاد عاشقانه کشیدم ولی تونه

تا دستهای گرم توامتحان کنم                   هی ناز تازیانه کشیدم ولی تونه